Για το σύντροφο Χρίστο Μπίστη

xristosbistis
?

Έφυγε από κοντά μας την Πέμπτη 15/9 ένας αγαπημένος σύντροφος, ο Χρίστος Μπίστης. Ιδρυτικό στέλεχος του ΕΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφιέρωσε τη ζωή του στο πιο όμορφο παραμύθι, στο πιο όμορφο όραμα: την απελευθέρωση του ανθρώπου.

Ο Χρίστος Μπίστης με την αταλάντευτη στάση ζωής του δικαιούνταν τον τίτλο του Κομμουνιστή. Ήταν παρών σε κάθε μεγάλο και μικρό αγώνα: Στη μάχη κατά της αμερικανοκίνητης χούντας, στους μεγάλους μεταπολιτευτικούς δρόμους, στην τιτάνια προσπάθεια να μείνει ζωντανό το όραμα του κομμουνισμού μετά την πτώση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης. Πρωτοστάτησε στην μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς παίζοντας καθοριστικό ρόλο στα μετωπικά εγχειρήματα που οδήγησαν τελικά στη δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συνδύαζε το σπάνιο χάρισμα της βαθιάς πίστης στην ιδέα του Κομμουνισμού και της συνειδητοποίησης της ανάγκης επαναθεμελίωσής της στον 21ο αιώνα. Περήφανος για την πορεία του Κομμουνιστικού κινήματος αλλά και πεισμένος για την ανάγκη της υπέρβασης. Αταλάντευτος στις αρχές του και ταυτόχρονα σύντροφος κάθε ανθρώπου που αγωνιζόταν για τα ίδια ιδανικά, από όποιο μετερίζι.

Είναι τιμή μας που είμασταν και θα είμαστε πάντα σύντροφοι και συντρόφισσες του Χρίστου Μπίστη και είμαστε βέβαιοι πως στην έφοδο στον ουρανό, στην πρώτη γραμμή θα είναι και το μικρό κόκκινο βεσπάκι του…

Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου – τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Advertisements

H «διΕΕξοδος» να γίνει λαϊκό ρεύμα

ιδρυτικη 1

 

Την Κυριακή 3/7 συγκροτήθηκε, σε μια ιδιαίτερα μαζική συγκέντρωση, η «διΕΕξοδος», μια πλατιά ενωτική κίνηση που έχει ως στόχο να συμβάλει στoν αγώνα για την αποδέσμευση της χώρας απο την ΕΕ. Η συγκρότησή της έρχεται ένα χρόνο μετά το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία. Είναι πια φανερό πως μεγάλο, και συνεχώς αυξανόμενο, τμήμα της κοινωνίας συνειδητοποιεί πως η παραμονή στην ΕΕ σημαίνει φτώχεια, ανεργία, αρπαγή του δημόσιου πλούτου, των δημόσιων χώρων και  υποδομών. Σημαίνει καταπάτηση της ανεξαρτησίας των χωρών και των λαών, σφαγιασμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αυτό καταγράφεται στα δημοψηφίσματα όπου, παρά τις αντιφάσεις και την προσπάθεια εκμετάλλευσης από εθνικιστικούς, ακροδεξιούς κύκλους, δεν μπορεί να κρυφτεί η ταξική, εργατική προέλευση της μαζικής αντίδρασης κατά της ΕΕ.

Ένα χρόνο μετά το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη το αίτημα αποδέσμευσης από την ΕΕ να ζυμωθεί πλατιά, να γίνει αίτημα του κινήματος. Γίνεται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη για επεξεργασίες του ίδιου του κόσμου της δουλειάς, που θα αποδεικνύουν ότι υπάρχει εναλλακτική έξω από ευρώ και ΕΕ, και θα σπάνε το φόβο που έχει επιβληθεί. Κι αυτό είναι σημαντικό να γίνει από τις ομάδες εργασίας που θα συστηθούν στο πλαίσιο της «διΕΕξόδου».

Σε αυτήν τη συγκυρία, το αίτημα για ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βούλησης των λαών μέσα από δημοψηφίσματα για την αποδέσμευση από αυτόν τον βάρβαρο και αντιδημοκρατικό μηχανισμό αποκτά ξεχωριστή σημασία. Δεν είναι τυχαίο πως όλα τα επιτελεία του συστήματος με λύσσα διαμηνύουν πως για την ΕΕ τα δημοψηφίσματα είναι τεράστιο πρόβλημα, καθώς γνωρίζουν καλά τα αποτελέσματα των αντιλαϊκών πολιτικών τους. Είναι αδήριτη ανάγκη να μπει ως στόχος πάλης που θα ενοποιήσει πλατιές λαϊκές μάζες, και ως ένα αίτημα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, απέναντι σε μια ΕΕ που προσπαθεί με κάθε τρόπο να θωρακιστεί από την δημοκρατία και να καταργήσει τη λαϊκή βούληση. Η «διΕΕξοδος» πρέπει άμεσα να συζητήσει και να οργανώσει αυτόν τον αγώνα μην αφήνοντας περιθώρια εκμετάλλευσης στην εθνικιστική άκρα δεξιά. Η προβολή του αιτήματος αυτού πρέπει φυσικά να εντάσσεται στην πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ από τη σκοπιά των λαϊκών κι εργατικών αναγκών, αλλά και με την προετοιμασία του λαού για την αναγκαία σύγκρουση και ρήξη, καθώς η έξοδος από την ΕΕ δεν θα είναι σε καμία περίπτωση απλώς αποτέλεσμα μιας ψήφου. Το πραξικόπημα που εκδηλώθηκε μετά το δημοψήφισμα της 5ης του Ιούλη, ενάντια στο ΟΧΙ του ελληνικού λαού, αλλά και οι έως τώρα εξελίξεις με το Brexit, άλλωστε, το αποδεικνύουν.

Εκτιμούμε ως ιδιαίτερα θετική την ίδρυση της «διΕΕξόδου». Θεωρούμε πως μπορεί να είναι αποφασιστική η συμβολή της. Δεν θα είναι εύκολη η διαδρομή, όμως υπάρχουν σοβαρές δυνατότητες. Ως ΕΠΠΔ από την πρώτη στιγμή αντιμετωπίσαμε θετικά το εγχείρημα και τονίσαμε πως προϋποθέσεις για την επιτυχία του είναι η αποφυγή λαθών του παρελθόντος όπως η περιχαράκωση και η προσπάθεια υποκατάστασης πολιτικών σχηματισμών με την απαίτηση πλήρους προγραμματικής και στρατηγικής συμφωνίας. Θεωρούμε αναγκαία τη στήριξη σε επιτροπές στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, τη δημοκρατική λειτουργία και την αποφασιστική άρνηση επικράτησης μικροκομματικών λογικών. Οι επεξεργασίες της κίνησης θα είναι πολύτιμες για τον εξοπλισμό του κινήματος και για το σπάσιμο του φόβου που καλλιεργεί το σύστημα. Θα προσπαθήσουμε να συμβάλουμε σ’αυτήν την κατεύθυνση με όλες μας τις δυνάμεις.

 

Ενωτικη Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Βίντεο από την εκδήλωση στις 29/6

Δείτε σε βίντεο τις τοποθετήσεις των ομιλητών της εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΕΠΠΔ στις 29/6 στο Art Garage με θέμα “Ανοίγουμε τη συζήτηση για το αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο”.

IMG_20160629_201800

IMG_20160629_215914

Σπύρος Αλεξίου (ΕΠΠΔ, μέλος ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Έφη Τριάντη (μέλος ΛΑΕ)

Τάσος Κατιντσάρος (μέλος ΠΕ ΝΑΡ, μέλος ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Σταύρος Μαυρουδέας (Ανένταχτος)

Δημήτρης Παπαζαχαρίας (Ανασύνθεση ΟΡΝΑ)

Παντελής Βασιλείου (Ένωση των Δικαίων)

BREXIT: Οι λαοί αναζητούν “διΕΕξοδο”, αριστερά ο δρόμος!

 

Η υπερψήφιση του Brexit στο βρετανικό δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση θα προκαλέσει ντόμινο πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων.
Είναι η πρώτη φορά που τίθεται ξεκάθαρα σε λαό κυρίαρχου κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΕ, και η νίκη του ΟΧΙ δεν μπορεί από κανέναν να αγνοηθεί. Το αποτέλεσμα έχει ταξικό πρόσημο, αφού ήταν τα πιο φτωχά στρώματα και η εργατική τάξη που σε μεγάλο βαθμό υπερψήφισαν το Brexit. Η έκφραση των ταξικών αντιθέσεων είναι όμως αντιφατική. Με την άρνηση μεγάλου μέρους της βρετανικής Αριστεράς να πάει κόντρα στην ΕΕ, την αντίδραση των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας απέναντι σ’ αυτό το αποκρουστικό πρόσωπο της ΕΕ σε πρώτη φάση καρπώνονται και εθνικιστικές δυνάμεις. Προσχωρώντας στις λογικές του ευρωμονόδρομου, και συγχέοντας τον διεθνισμό με την από κοινού υποδούλωση στο χρηματιστικό κεφάλαιο, η ευρωπαϊκή Αριστερά αφήνει ένα πολιτικό κενό σε εκείνα ακριβώς τα στρώματα που θα πρεπε να εκπροσωπεί, το οποίο τρέχει να καταλάβει η εθνικιστική και ρατσιστική δεξιά. Η σύγκρουση για τη στρατηγική κατεύθυνση της αριστεράς αφορά πλέον όλες τις χώρες, και είχε ενθαρρυντικά αποτελέσματα η άνιση μάχη που έδωσε η ενωτική κίνηση Lexit για ν’ ακουστεί στις μάζες η άλλη φωνή.
Από την άλλη μεριά, η συντριβή των ελλήνων εργαζόμενων από την ΕΕ το περσινό καλοκαίρι, με τη συνεπικουρία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποδείχτηκε πύρρεια νίκη. Αποκάλυψε στους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης το πραγματικό πρόσωπο της ΕΕ με τρόπο που δεν αφήνει ψευδαισθήσεις: τον θεσμοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, την αυτοματοποιημένη λιτότητα και την δυσανεξία στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Ακόμη πιο αποκρουστική την έκαναν στα μάτια των λαών η ωμή μεταφορά των βαρών της οικονομικής κρίσης στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, η εξαπόλυση πολέμων στο τόξο από την Ουκρανία ως τη Λιβύη, και η απάνθρωπη μεταχείριση των αναρίθμητων προσφύγων που οι ίδιοι οι πόλεμοί της προκάλεσαν. Το βρετανικό δημοψήφισμα έκανε ηλίου φαεινότερο εκείνο που είχε ήδη δείξει η περσινή προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αμφίσημες τοποθετήσεις τύπου «έξω από το ευρώ, αλλά όχι ακόμη από την Ε.Ε.» απλώς διευκολύνουν τον αμείλικτο ταξικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι κυρίαρχοι.
Σήμερα η οικονομική κρίση, η εσωτερική σύγκρουση συμφερόντων και στρατηγικών των κρατικών και καπιταλιστικών πλεγμάτων εξουσίας, και η όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων κάνουν κατάφωρη την αποτυχία του σχεδίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι ιδεολογική επιλογή αλλά πρακτική ανάγκη, επιτακτική και άμεση, το να οργανώσουμε μια κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τη νεολαία και τα μικροαστικά και αγροτικά στρώματα που συντρίβει η ΕΕ. Μόνο μια τέτοια συμμαχία θα κάνει τον αγώνα για απελευθέρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων, μόνον αυτή θα τον στρέψει προς την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων και θεσμών και τη διεθνιστική συναδέλφωση των λαών, ματαιώνοντας τα αντίπαλα εθνικιστικά και ρατσιστικά σχέδια που προωθεί το κεφάλαιο. Ή εμείς ή αυτοί.
Στην Ελλάδα η αντικαπιταλιστική Αριστερά δίνει εδώ και χρόνια αταλάντευτο αγώνα ώστε η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνει αίτημα του κόσμου της εργασίας. Ιστορικό καθήκον αυτήν τη στιγμή είναι να εκφράσουμε το τεράστιο κοινωνικό δυναμικό που αντιτάσσεται στις πολιτικές της ΕΕ, να το στρέψουμε σε αριστερή κατεύθυνση, να συντονιστούμε με τα κινήματα σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Πρέπει και μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ειδάλλως φασίστες και νεοφιλελεύθεροι θα χρησιμοποιήσουν για τα δικά τους καταστροφικά σχέδια την πολιτική τύφλωση της δήθεν πραγματιστικής, αλλά στην πραγματικότητα συστημικής, αριστεράς.
logo dieeksodos-7iii
Σημαντικό βήμα σ’ αυτό τον αγώνα είναι η μαζική κι ενωτική διαδικασία για τη συγκρότηση της αντι ΕΕ πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος». Συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις μας στην κεντρική αυτή μάχη ανοίγουμε το δρόμο για την ανατροπή της επίθεσης και τη συγκρότηση ενός μεγάλου αντιιμπεριαλιστικού και αντικαπιταλιστικού δημοκρατικού μετώπου, που θ’ ανοίξει επιτέλους τη σοσιαλιστική προοπτική. Πιστεύουμε ότι, αμέσως μετά τη συγκρότησή της, η «ΔιΕΕξοδος» θα πρέπει να κινηθεί για τη διοργάνωση διεθνούς συνάντησης των αριστερών, αντικαπιταλιστικών, αντί-ΕΕ δυνάμεων για τη διαμόρφωση μιας κοινής διεθνιστικής ατζέντας για την έξοδο από την Ε.Ε. και την ουσιαστική συναδέλφωση και αλληλεγγύη των λαών της Ευρώπης, κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό, τη λιτότητα και τον πόλεμο.
Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου
(τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Τετάρτη 29/6, Ανοίγουμε τη συζήτηση για το αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο

eppd160629d4

Η Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

καλεί σε εκδήλωση με θέμα ” Ανοίγουμε τη συζήτηση για το αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο”

την Τετάρτη 29/6, 19:30 στο Art-Garage (Σολωμού 13) .

Συζητούν :

Σπύρος Αλεξίου, ΕΠΠΔ, Μέλος ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Παντελής Βασιλείου, Ένωση των Δικαίων

Τάσος Κατιντσάρος, Μέλος ΠΕ ΝΑΡ, ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σταύρος Μαυρουδέας, ανένταχτος

Δημήτρης Παπαζαχαρίας, Ανασύνθεση ΟΡΝΑ

Έφη Τριάντη, μέλος ΛΑΕ

Να ανοίξει η συζήτηση για το αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο

537526bb07529f2a11c22555f852db63

Και να που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφτασε όχι μόνο να εφαρμόζει το 3ο Μνημόνιο, αλλά επιπλέον να ψηφίζει όλα τα μέτρα κοινωνικής καταστροφής, το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας, την κατάργηση ακόμη και της αστικής δημοκρατίας. Και να που η κατάρρευση κάθε αυταπάτης για τη δυνατότητα «διαπραγμάτευσης» ή «πιο φιλολαϊκής διαχείρισης του Μνημονίου», αλλά και η συσσωρευμένη οργή, δεν συνεπάγονται αυτόματα τη στροφή του εργαζόμενου λαού προς το κίνημα ή την ριζοσπαστική αριστερά. Τουλάχιστον αν δεν υπάρξουν εκείνες οι διεργασίες και οι προτάσεις που θα μπορούν να υπερβούν την ηττοπάθεια, δεν θα φαίνονται ως «ξαναζεσταμένο φαγητό», και θα πατούν πάνω στα διδάγματα που βγήκαν από το προηγούμενο διάστημα, ξαναδίνοντας προοπτική. Εξηγούμαστε:

Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε με τις φιοριτούρες της «σκληρής διαπραγμάτευσης» και κατέληξε με την ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του 3ου μνημονίου, έκανε σαφές και ορατό σε όλη τη ελληνική κοινωνία αυτό που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποστήριζε από την αρχή των μνημονίων: δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με τους δήμιους ΕΕ-ΔΝΤ, δεν υπάρχει ακύρωση των μνημονίων και φιλολαϊκή πολιτική χωρίς ρήξη με την ΕΕ, την αστική τάξη και τους «δανειστές» της χώρας. Καθώς ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται, οι επόμενοι μήνες έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της ΕΕ, από την επιβολή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης έως την κατάργηση της Συνθήκης της Γενεύης, και κατέρριψαν τα επιχειρήματα των υποστηριχτών της «ΕΕ της δημοκρατίας» και τον μύθο ότι μπορεί να υπάρξει «ΕΕ των λαών».

Ωστόσο, σχεδόν ένα χρόνο μετά την κατάρρευση των αυταπατών της αφήγησης «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», κι ενώ η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν αφήνει πια κανένα περιθώριο για αυταπάτες, κανένα τμήμα της Αριστεράς δεν έχει καταφέρει ακόμη να δώσει πειστική πολιτική απάντηση σε έναν λαό που μέρα με τη μέρα εξαθλιώνεται όλο και περισσότερο από το μνημονιακό καθεστώς, που βλέπει τα εργασιακά και δημοκρατικά του δικαιώματα να εξαφανίζονται. Δεν έχει καταφέρει να δώσει σχήμα στην οργή, διέξοδο στην απογοήτευση και την παραίτηση και απάντηση στην έλλειψη εναλλακτικής. Δεν έχει καταφέρει να δώσει ούτε μια άλλη προοπτική ούτε τον τρόπο με τον οποίο θα συγκροτηθεί ένα ισχυρό κίνημα αντίστασης και ανατροπής αυτής της πολιτικής.

Και το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στο κίνημα σήμερα είναι ακριβώς αυτό: ο εργαζόμενος λαός, οι άνεργοι, οι φτωχοί, η πλειοψηφία του κόσμου ούτε συμφωνούν με τα μέτρα ούτε πιστεύουν ότι θα οδηγήσουν σε κάποια «ανακούφιση». Κατανοούν σε μεγάλο βαθμό ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ, του ΔΝΤ και της καπιταλιστικής κρίσης. Όμως δεν βλέπουν πειστική εναλλακτική πρόταση για το πώς μπορούν να συγκρουστούν με όλο αυτό το πλέγμα των «παντοδύναμων» ιμπεριαλιστικών μηχανισμών και της αστικής τάξης.

Ας μην κλείνουμε τα μάτια: οι «μάχες» για το ασφαλιστικό και το πολυνομοσχέδιο, που στην πραγματικότητα δεν δόθηκαν καν, αποτυπώνουν αυτή την απογοήτευση στο μαζικό κίνημα. Η μη συμμετοχή της πλειοψηφίας ακόμη και  των μελών των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς, επιπλέον, καταδεικνύει ακόμη περισσότερο το μέγεθος του προβλήματος. Αυτό σημαίνει ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί μια προοπτική, πριν η σοβαρή υποχώρηση μετατραπεί σε στρατηγική ήττα με ανυπολόγιστες συνέπειες για την αριστερά και το κίνημα. Την ίδια στιγμή γίνεται όλο και πιο ορατός ο κίνδυνος της αντεπίθεσης της πιο μαύρης δεξιάς. Ο κίνδυνος δηλαδή η αντιλαϊκή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να καταρρεύσει όχι από τον λαϊκό ξεσηκωμό, όπως εμείς επιδιώκουμε, αλλά από τα δεξιά.

Είναι προφανές ότι τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να τα απαντήσουν πολιτικά σχέδια που, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αναπαράγουν τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ: τον αρχηγοκεντρισμό, τη λογική της ανάθεσης και του κυβερνητισμού, και τα συνεπακόλουθα μισόλογα ώστε να συγκεντρωθούν ευκολότερα ψήφοι, «να μην τρομάξει ο κόσμος». Το ίδιο αδιέξοδη κι αναποτελεσματική, όμως, είναι από την άλλη και η λογική της πλήρους περιχαράκωσης, στο όνομα της «καθαρότητας», που δεν βλέπει καμία δυνατότητα συνεργασίας, και εξανεμίζει έτσι κάθε δυνατότητα παρέμβασης κι αλλαγής συσχετισμών. Ακόμη και η (περισσότερο από αναγκαία) συσπείρωση των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς –με τη μορφή πόλου/μετώπου, όπως προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ- δεν είναι επαρκής απάντηση στα παραπάνω ζητήματα.

Για να αρχίσουμε να ανιχνεύουμε απαντήσεις είναι ανάγκη να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση πάνω στις αιτίες της υποχώρησης, το περιεχόμενο και τις μορφές της αναγκαίας ανασυγκρότησης κι αντεπίθεσης. Αυτή η πολύπλευρη συζήτηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να διεξαχθεί φυσικά σε συνθήκες δοκιμαστικού σωλήνα. Η σκληρή πραγματικότητα απαιτεί η διαδικασία να προχωρά παράλληλα με τις προσπάθειες, μικρές και μεγάλες, απόκρουσης της αντιλαϊκής επίθεσης. Η συζήτηση αυτή αφορά το σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων στην αριστερά (και προϋποθέτει τον κάθετο διαχωρισμό, σε κάθε επίπεδο, από τον ΣΥΡΙΖΑ).

 Χρειάζεται να ανοίξει ξανά η συζήτηση για το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, που θα μπορέσει να αποτελέσει τον φορέα της ανατροπής. Πιστεύουμε ότι, στις σημερινές συνθήκες, η ανασυγκρότηση και ανασύνθεση της αριστεράς, η υπέρβαση της κρίσης της, και ταυτόχρονα μια νικηφόρα κινηματική απάντηση μπορούν να προχωρήσουν μέσα από ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο της ρήξης.

Ένα μέτωπο που θα συγκροτείται γύρω από ένα πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση με βάση τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, με βάση δηλαδή το τι πρέπει να κάνουμε και όχι το πώς. Που δεν θα λέει μισόλογα ούτε θα συγκροτείται μόνο σε «αντιμνημονιακή» βάση, αλλά θα θέτει με σαφήνεια τον ορίζοντα της ρήξης με την αστική τάξη, την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Ενός μαζικού μετώπου που θα προσπαθήσει να προωθήσει την υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος με κάθε τρόπο και σε όλα τα επίπεδα. Που θα έχει την ικανότητα να αναδεικνύει το συγκεκριμένο επίδικο κάθε στιγμιότυπου της ταξικής πάλης και να συγκεντρώνει το μέγιστο δυναμικό γύρω από αυτό. Που δεν θα θέτει ως προαπαιτούμενο την επανάσταση, ακυρώνοντας την πάλη στο σήμερα και την έννοια της μετάβασης, αλλά που εντός του θα δρα πολιτικά και αναβαθμισμένα ο πόλος των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς ακριβώς για να βαθαίνει τις ρήξεις ανοίγοντας το δρόμο για την επαναστατική διαδικασία.

Χρειαζόμαστε ένα μέτωπο που θα διεκδικεί την πραγματική δημοκρατία και θα την κάνει πράξη στις διαδικασίες του. Με πραγματική εφαρμογή του «ένα μέλος-μία ψήφος», με συλλογική ηγεσία και εκπροσώπηση, με αιρετά και ανακλητά όργανα και ουσιαστική αλληλοτροφοδότηση οργάνων-βάσης. Και με ένα πρόγραμμα που δεν θα παραπέμπει το σοσιαλισμό στο αόριστο μέλλον, ως «στρατηγικό ορίζοντα», αλλά που θα είναι δημιουργικά αντικαπιταλιστικό, δηλαδή θα περιλαμβάνει άμεσα μέτρα εργατικού ελέγχου και μετασχηματισμού της οικονομίας, διεκδικώντας ζωτικό χώρο από τα αφεντικά, προωθώντας λ.χ. μορφές αυτοδιαχείρισης και κατάληψης επιχειρήσεων που κλείνουν από τους ίδιους τους-ις εργαζόμενους-ες, και το οποίο θα συγκεκριμενοποιηθεί σε πλατιές, ανοιχτές διαδικασίες, από τον ίδιο τον κόσμο της εργασίας. Θέτοντας ως κομβικό το ζήτημα μιας Συντακτικής Συνέλευσης, που θα ενσωματώσει όλες αυτές τις εμπειρίες και τις αναζητήσεις για το τι σημαίνει πραγματική δημοκρατία και συμμετοχή, στην οργάνωση της κοινωνίας συνολικά αλλά και στο χώρο δουλειάς ειδικότερα.

Χρειαζόμαστε, τέλος, ένα μέτωπο που θα συγκροτείται και σε κοινωνικό-κινηματικό επίπεδο, θα στηρίζει και θα τροφοδοτεί τους αγώνες του εργατικού κινήματος, σε ρήξη με τη συνδικαλιστική αριστοκρατία και γραφειοκρατία, θα στηρίζει αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, εργατικές λέσχες και σωματεία βάσης, θα συγκροτεί και θα συμμετέχει σε ομάδες αποτροπής των πλειστηριασμών, σε μετωπικές κινήσεις για τα σύγχρονα δημοκρατικά δικαιώματα, την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, τον αντιπολεμικό αγώνα, την πάλη ενάντια στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για την ανεξαρτησία της χώρας και του λαού από ιμπεριαλιστικά κέντρα και μηχανισμούς. Που θα στηρίζει –χωρίς να υποκαθιστά- τη δημιουργία νέων σωματείων, την οργάνωση των ανέργων, την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Θα προωθεί, με λίγα λόγια, την οργανωμένη πάλη και την αντίσταση του λαού στο σήμερα. Πάνω από όλα θα προωθεί και θα τροφοδοτείται από την αναγέννηση του κινήματος για να μην περάσουν τώρα τα μέτρα περαιτέρω φτωχοποίησης του λαού, να μπλοκαριστούν στην πράξη, να μην εμπεδωθεί η απάθεια και το δήθεν αναπόφευκτο του μνημονιακού δρόμου.

Το πολιτικό και το κοινωνικό μέτωπο συγκροτούνται σε διαφορετικά επίπεδα, όμως αλληλεπιδρούν και έχουν ανάγκη το ένα το άλλο: Πολιτικό μέτωπο χωρίς ευρύτερο κίνημα συνιστά άλλη μια εκδοχή ανάθεσης και θα αποτύχει (άλλωστε ζήσαμε και την περίοδο μετά το 2012, που το κίνημα υπονομεύτηκε χάριν της «πολιτικής λύσης» του ΣΥΡΙΖΑ). Από την άλλη, κίνημα χωρίς πολιτικό σχέδιο (και φορέα που θα το εκφράσει) είναι δύσκολο να πάει μέχρι τέλους, άρα και να πείσει ότι αξίζει να στρατευτεί κανείς, ότι μπορεί να νικήσει.

Πιστεύουμε ότι υπάρχουν πολλές δυνάμεις στην ριζοσπαστική αριστερά που θα μπορούσαν να δράσουν από κοινού για να συγκροτηθεί ένα τέτοιο μέτωπο, που θα πάρει τους αναγκαίους κεντρικούς στόχους της ακύρωσης των μνημονίων, της άρνησης πληρωμής του χρέους, της εξόδου από ευρώ και ΕΕ, της εθνικοποίησης των τομέων στρατηγικής σημασίας και θα τις κάνει, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, πρόγραμμα ανατροπής και επιβίωσης, πρόγραμμα με θετικό πρόσημο, που θα δίνει όραμα και αυτοπεποίθηση στον λαό για το ότι «ναι, μπορούμε και χωρίς αυτούς», μπορούμε να κάνουμε τη ρήξη πραγματικότητα και να χτίσουμε μια άλλη κοινωνία και δημοκρατία.

Θεωρούμε ότι η κατεύθυνση της Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για «την πολιτική συνεργασία όλων των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιϊμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και των πολύμορφων δυνάμεων που κινούνται σε λογική ρήξης και  ανατροπής, των δυνάμεων που έρχονται στον ένα ή τον άλλο βαθμό σε ρήξη με τις λογικές της διαχείρισης» είναι αναγκαίο να προχωρήσει με την προσπάθεια οικοδόμησης ενός τέτοιου μετώπου με άμεσα και τολμηρά βήματα. Η δική μας πρόταση για τη μορφή και το πρόγραμμα αυτού του μετώπου έχει ήδη διατυπωθεί[1], αλλά πιστεύουμε ότι οι δρόμοι και οι τρόποι οικοδόμησης ενός τέτοιου μετώπου πρέπει να συζητηθούν με όλες τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που μπορούν να συνεισφέρουν σε ένα τέτοιο βήμα, να γίνουν υπόθεση των ίδιων.

Καταθέτουμε αυτή την πρόταση προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και τις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς, προς το εργατικό και λαϊκό κίνημα, προς κάθε άνθρωπο που αγωνιά και αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον. Έχουμε επίγνωση πως τη δεδομένη στιγμή δεν είναι ώριμες οι (υποκειμενικές) συνθήκες για την συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Ακριβώς αυτό, σε συνδυασμό με την αδήριτη αναγκαιότητά του, καθιστούν επιτακτικό το άνοιγμα της συζήτησης. Ως ΕΠΠΔ θα πάρουμε πρωτοβουλίες για να ανοίξει η συζήτηση στη ριζοσπαστική αριστερά και στον κόσμο του κινήματος σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ας βρούμε τους δρόμους υλοποίησης ενός τέτοιου μετώπου πριν επικρατήσει η ηττοπάθεια ή βρει ακροατήριο ο ακροδεξιός λαϊκισμός. Να χτίσουμε το όχημα που θα μπορέσει να ενώσει τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας σε ένα σχέδιο ανατροπής, που θα δώσει ελπίδα και προοπτική, για ένα μέλλον για το οποίο θα αξίζει να παλέψουμε συντροφικά όλες και όλοι.

Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου

(τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

[1] Ας κουβεντιάσουμε, λοιπόν, για το μέτωπο…

http://www.pandiera.gr/%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CF%80%CF%8C%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%89%CF%80/

Μήνυμα ανατροπής η ενίσχυση της ΕΑΑΚ και της συνεργασίας με την ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ

eaakarenardin

Στις 18 Μάη διεξάγονται οι φοιτητικές εκλογές. Τα κόμματα των μνημονίων και οι παρατάξεις τους, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και η νεοσύστατη παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ BLOCO, δίνουν τα ρέστα τους για να δώσουν το μήνυμα ότι η φοιτητική νεολαία επικροτεί τον σφαγιασμό των δικαιωμάτων της και ακολουθεί στωικά τον μονόδρομο της ΤΙΝΑ. Οι απολιτίκ φωνές, από την άλλη, δίνουν τα ρέστα τους για να πείσουν ότι «η ζωή είναι αλλού…» και πάντως εκτός των φοιτητικών συλλόγων και των συλλογικών διεκδικήσεων. Η φοιτητική παράταξη της ΚΝΕ, από την άλλη, προσπαθεί να υποτάξει κάθε φοιτητική φωνή αμφισβήτησης στα κομματικά της στεγανά –εκεί όπου ακόμη και το κίνημα του Nuit Debout ενάντια στην εργασιακή λαιμητόμο, είναι «ύποπτο».

Κι όμως…

Στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχει μια ανορθογραφία που κρατάει πολλά χρόνια. Είναι τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα της ΕΑΑΚ, είναι η ριζοσπαστικοποίηση της φοιτητικής νεολαίας που δεν βολεύεται στο ρόλο της «χαμένης γενιάς». Είναι η δυνατότητα συλλογικής δράσης και στάσης μέσα κι έξω από τους φοιτητικούς συλλόγους, που έχει επηρεάσει ευρύτερα τη στάση των φοιτητών. Τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα της ΕΑΑΚ φέτος δίνουν τη μάχη να εκφραστεί μια ευρύτερη συνεργασία της ριζοσπαστικής νεολαίας, με εκλογικές συνεργασίες με σχήματα της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ, που αποφασίστηκε με δημοκρατικές διαδικασίες ανά σχολή και με βάση το αντικαπιταλιστικό πλαίσιο που είναι αναγκαίο για μια άλλη πορεία του φοιτητικού κινήματος.

Γιατί το ζητούμενο είναι και πάλι αυτό: πώς αυτή η γενιά μέσα  κι έξω από τα πανεπιστήμια, η γενιά του 50% ανεργίας, η γενιά που δεν έχει μέλλον, η γενικά που την προορίζουν για χαμένη, πώς αυτή η γενιά θα βρει νέους δρόμους να βαδίσει διεκδικώντας να χτίσει το δικό της μέλλον.

Η ψήφος στα ΕΑΑΚ, και την εκλογική συνεργασία με ΑΡΕΝ και ΑΡΔΙΝ, είναι ένα βήμα

Ενωστική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, τάση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.