Μια τοποθέτηση για τα ΕΑΑΚ και την μαχόμενη αριστερά στο φοιτητικό κίνημα

eaak

Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, με την επίθεση της ΕΕ, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης να εντείνεται και να βαθαίνει, με τον αντικοινωνικό, αντιφοιτητικό νόμο Γαβρόγλου προ των πυλών, η ανάγκη ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Στις σχολές υπάρχουν θετικά σημάδια, αναδεικνύονται δυνατότητες (πχ οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου μήνα), όλο και περισσότεροι φοιτητές κατανοούν την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής και αναζητούν δρόμους αντίστασης. Σε αυτήν τη συγκυρία ο ρόλος της μαχόμενης αριστεράς θα έπρεπε να είναι καταλυτικός. Δυστυχώς, αντί για αυτό, υπήρξαν μια σειρά από επεισόδια που δείχνουν ότι κάποιες οργανώσεις βλέπουν τον «εχθρό» στον διπλανό τους και όχι στον πραγματικό αντίπαλο.

Είναι προφανές πως δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία, ούτε και περιορίζονται στον χώρο της φοιτητικής αριστεράς. Η ήττα του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, που βιώνουμε με οδυνηρό τρόπο μετά το 2015, αλλά και η υποχώρηση του παραδοσιακά στη χώρα μας οργανωμένου και μαζικού φοιτητικού κινήματος, η έλλειψη ουσιαστικής επαφής με τα νέα τμήματα της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης νεολαίας, επέτρεψαν την ενίσχυση εκφυλιστικών φαινομένων στο εσωτερικό της πρωτοπορίας, την ενίσχυση τελικά της επίδρασης της αστικής ιδεολογίας σε αυτήν. Η πιο ακραία εκδήλωση εκφυλιστικών φαινομένων είναι η χρήση βίας στο εσωτερικό του κινήματος, που δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανής, πήρε όμως πρωτοφανείς διαστάσεις το τελευταίο διάστημα. Μετά τις καταδρομικές επιθέσεις ομάδων που αυτοαποκαλούνται «αντιεξουσιαστικές», την επιδρομή της ΚΝΕ στην Πολυτεχνειούπολη, τις συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ μελών της ΑΡΑΣ και της ΑΡΙΣ στη Θεσσαλονίκη, στην άνευ προηγουμένου καταδρομική επίθεση της ΑΡΑΣ ενάντια στο συντονιστικό των ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης.

Είναι προφανές ότι οι πρακτικές αυτές είναι απαράδεκτες, διαλύουν κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης, απογοητεύουν κι αποστρατεύουν. Επαναφέρουν την τραγική εμπειρία όλων των ρευμάτων του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος που στις περιόδους κάμψης αναδείκνυαν σε κύριο αντίπαλο τον διπλανό αγωνιστή. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα αποτελούν καρπό της συνειδητής προσπάθειας κάποιων οργανώσεων, που θεωρούν ότι η οργανωτική τους θωράκιση περνά μέσα από την καλλιέργεια φυσιογνωμίας «ισχύος», και μάλιστα με στοιχεία μιλιταρισμού.

Σε καμία περίπτωση αυτός ο τρόπος συγκρότησης δεν χαρακτηρίζει κατά πλειοψηφία τα ΕΑΑΚ και τη φοιτητική ριζοσπαστική αριστερά, όμως τα αποτελέσματα της συγκρότησης αυτής –αν και μειοψηφικής– δυσφημούν δυσανάλογα την μαχόμενη αριστερά, περιορίζουν την απεύθυνσή της και παράγουν εσωστρέφεια. Γι’ αυτό δεν πρέπει να υπάρχει καμιά ταλάντευση: Αυτές οι πρακτικές αλλά και όσοι τις προωθούν ή τις σχεδιάζουν δεν έχουν καμιά θέση σε σχήματα της ριζοσπαστικής, μαχόμενης αριστεράς. Οφείλουν όλοι κι όλες, χωρίς υπεκφυγές και μικροκομματικούς υπολογισμούς, να τους απομονώσουν.

Τα ίδια τα σχήματα, μέσα από τις δημοκρατικές τους διαδικασίες, οφείλουν να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της φυσιογνωμίας τους, του βαθέματος της πολιτικοποίησης και της ανασυγκρότησής τους. Μια τέτοια προσπάθεια απαιτεί πρωταρχικά την επαναχάραξη της πολιτικής γραμμής της μαχητικής αριστερής τάσης του φοιτητικού κινήματος που θα θέτει στην προμετωπίδα της τα μεγάλα προβλήματα, τις ανάγκες  των φοιτητών και της νεολαίας, την αστική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης, την ανεργία, τη νεανική μετανάστευση.

Η κίνηση αυτή δεν σημαίνει εσωστρέφεια –ίσα ίσα. Υπάρχουν σήμερα δυνατότητες πάνω σε αυτή τη βάση, και με ηγεμονία της ριζοσπαστικής αριστεράς, να προχωρήσουν πλατιές, ενωτικές μετωπικές διαδικασίες, τα σπέρματα των οποίων έχουν ήδη ξεκινήσει σε κάποιες σχολές: η αναγέννηση πλατιών ενωτικών σχημάτων, η διεύρυνσή τους με το σύνολο των δυνάμεων αντικαπιταλιστικής, αντιΕΕ, ριζοσπαστικής αναφοράς -είτε τις προϋπάρχουσες, είτε αυτές που αναδείχθηκαν μετά το 2015.

Μια τέτοια κατεύθυνση προϋποθέτει ταυτόχρονα την υπέρβαση της σημερινής κρίσης της ριζοσπαστικής αριστεράς του φοιτητικού κινήματος. Προϋποθέτει ότι η συζήτηση στο εσωτερικό της δεν θα γίνεται με ρετσέτες και πλαστούς διχασμούς σε «οπορτουνιστές»-«σεχταριστές», φορείς «επαναστατικής καθαρότητας» ή φορείς «ενωτικής αποκλειστικότητας». Η διαπάλη των ιδεών και η προσπάθεια κατάκτησης της πολιτικής ηγεμονίας είναι όχι μόνο θεμιτές αλλά και αναγκαίες, όταν γίνονται στο έδαφος του κινήματος, της ανοιχτής συζήτησης για τις αντιφάσεις που παράγονται μέσα στο μαζικό κίνημα. Σε κάθε άλλη περίπτωση οδηγούν σε διασπάσεις και στο τέλος οι «κομματικές καθαρότητες» απολαμβάνουν την ηγεμονία τους μόνο που δεν έχουν πια κανέναν να ηγεμονεύσουν, γιατί έχουν μείνει μόνοι.

Στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, δεκαετίες τώρα υπάρχει μια παραφωνία που επέτρεψε όχι μόνο στην μαχόμενη αριστερά του φοιτητικού κινήματος αλλά και στην μαχόμενη αριστερά συνολικά να κρατηθεί όρθια στη θύελλα. Με τα προβλήματα, τα πισωγυρίσματα και τις αντιφάσεις τους, τα σχήματα των ΕΑΑΚ ήταν και είναι το πιο ελπιδοφόρο εγχείρημα στο χώρο της φοιτητικής αριστεράς –και μπορεί να παραμείνει, με πίστη στο ρόλο των σχημάτων και των ανοιχτών διαδικασιών, χωρίς να αντιμετωπίζεται ως «παράταξη» καμιάς οργανωμένης δύναμης.

Αυτήν τη στιγμή, όμως, οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς που δρουν στα ΕΑΑΚ επωμίζονται τεράστια ευθύνη για το αν αυτή η συγκυρία θα αποτελέσει ευκαιρία για την αναγκαία υπέρβαση ή θα οδηγήσει σε μια στρατηγική ήττα, την ευθύνη αλλά και τις συνέπειες της οποίας κανείς δεν θα αποφύγει. Η ΕΠΠΔ με τις δυνάμεις της θα προσπαθήσουμε να συμβάλουμε στη διαδικασία της υπέρβασης.

Advertisements

Αποχαιρετούμε το σύντροφο Γιάννη Μινάρδο

giannis_minardos

Αποχαιρετούμε το σύντροφο Γιάννη Μινάρδο  που «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι.

Ο Γιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 1963. Η καταγωγή του ήταν από την Τήνο.

Σε επαφή με το επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα ήρθε νωρίς, μόλις στα 16 του χρόνια. Εντάχθηκε στις γραμμές της ΚΝΕ και λίγο αργότερα του ΚΚΕ.

Ξεχώρισε γρήγορα για τη μαζική του δράση και αναδείχτηκε σε πρόεδρο  του Γενικού Συμβουλίου του 1ου Λυκείου Υμηττού.

Ο Γιάννης έδινε το παρόν αδιάκοπα σε κάθε μάχη του λαού μας για την κοινωνικές ανάγκες και το σοσιαλισμό. Παράλληλα με τη δράση του, τον απασχόλησαν έντονα τα θεωρητικά προβλήματα του κινήματος. Μελετούσε και προσπαθούσε να εμβαθύνει στη μαρξιστική θεωρία.

Αξιοποιώντας και την εισαγωγή του στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής, σε όλη τη δεκαετία του ΄80, πέρα από την πολιτική δράση, αφιερώθηκε μαζί με συντρόφους του στη μελέτη κειμένων των κλασικών του μαρξισμού, αλλά και σε όλα τα σύγχρονα προβλήματα της θεωρίας.

Το 1989, διαχωρίζοντας τη θέση του από την επίσημη ηγεσία του ΚΚΕ  για τις συγκυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα, διαγράφεται και εντάσσει τη δράση του στις γραμμές του ΝΑΡ, μέχρι τα μέσα του ΄90. Από τότε συμμετέχει στους αγώνες ως ανεξάρτητος αριστερός χωρίς να αλλάξει τις αρχές του.

Βοήθησε στη δημιουργία, ήταν υποψήφιος και στήριξε πρακτικά το ενωτικό δημοτικό σχήμα της Μαχόμενης Αριστερής Δύναμης Ανατροπής (ΜΑΡΙΔΑ) Δάφνης – Υμηττού.

Επιστρέφει στην πολιτική «στράτευση» μέσα στο ξέσπασμα των αγώνων ενάντια στα μνημόνια, το 2010-11 εντάσσεται στο μετωπικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως ενεργός ανένταχτος αγωνιστής αρχικά και τελευταία, ως μέλος της τάσης Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου.

Ο Γιάννης Μινάρδος πίστευε βαθιά στην  ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου επαναστατικού και κομμουνιστικού υποκειμένου και έδινε μεγάλο βάρος στη βαθύτερη κατανόηση των αιτιών της κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Διακρινόταν για την τολμηρότητα και την οξύνοια στη σκέψη, χωρίς να διαφημίζει τις γνώσεις και τις μελέτες του. Αυτό όμως που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν ορισμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του: ο Γιάννης ήταν πράος στις αντιπαραθέσεις, άκουγε το συνομιλητή του και μέτραγε τα λόγια του. Ήταν ακέραιος στις σχέσεις του, συνεπής και σεμνός αγωνιστής.

Ο Γιάννης Μινάρδος ήταν σύντροφος με αρχές, πιστός φίλος με τους φίλους του, ένας τρυφερός άνθρωπος. Προσπαθούσε να είναι ένας κομμουνιστής της εποχής του.

Καλό ταξίδι σύντροφε

Η Σ.Ε. της Ενωτικής Πρωτοβουλίας Παρέμβασης και Διαλόγου

Να νικήσουν οι αγωνιζόμενες ανατρεπτικές τάσεις της νεολαίας

786108

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές στις 17 Μάη διεξάγονται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την κατάσταση στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και τη σπουδάζουσα νεολαία. Οι αντιδραστικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις προχωρούν στην εφαρμογή τους υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η πολιτική όξυνσης των ταξικών φραγμών, υποχρηματοδότησης κι οργανικής σύνδεσης των ιδρυμάτων με την αγορά, επιχειρείται να δεθεί με ένα αντιδραστικό κεκτημένο φίμωσης και καταστολής κάθε αγωνιστικής φωνής μέσα στις σχολές.  Προυπόθεση ανατροπής της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί αποτελεί η ανασυγκρότηση των μαζικών φορέων των φοιτητών και των συλλογικών τους διαδικασιών, σε αγωνιστική δημοκρατική βάση. Προυπόθεση επίσης αποτελεί η ύπαρξη και ισχυροποίηση της ΕΑΑΚ, του πιο πετυχημένου πειράματος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που 25 χρόνια κόντρα σε θεούς και δαίμονες κρατά ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης στα πανεπιστήμια.

Θα ήταν λάθος να μην δούμε τις δυσκολίες. Η υποχώρηση του λαικού και του φοιτητικού κινήματος γέννησε απογοήτευση αλλά και εκφυλιστικά φαινόμενα. Η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί παρά να έρθει μέσα από την ενίσχυση της ενότητας μέσα από την πολυμορφία, χαρακτηριστικό που αποτέλεσε τη δύναμη της ΕΑΑΚ όλα αυτά τα χρόνια, την ακόμα πιο πλατιά συσπείρωση των μαχόμενων δυνάμεων και με το σύνολο των ρευμάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς στο εσωτερικό της αλλά και ανεξάρτητα από αυτά. Αντίθετα, οποιαδήποτε λογική διάσπασης, «κομματικής παράταξης» ή διαγραφών οδηγεί στην αποδυνάμωση και τον εκφυλισμό όχι απλά της ΕΑΑΚ αλλά συνολικά του φοιτητικού κινήματος.

Ως ΕΠΠΔ καλούμε κάθε αγωνιστή κι αγωνίστρια της ΕΑΑΚ, κάθε πολιτική συλλογικότητα να αναλογιστεί την κρισιμότητα των στιγμών. Οι αγωνιστικές ριζοσπαστικές δυνάμεις, οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις που έχουν διαφοροποιηθεί πλήρως από τις πολιτικές των μνημονίων, της Ε.Ε., του χρέους, που θέτουν άμεσα το στόχο για την ανάπτυξη ενός πλατιού πολιτικού κινήματος ανατροπής, δε μπορούν να λειτουργούν σαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Σαν μια γροθιά απέναντι στο μαύρο μέτωπο, ενισχυμένη η ανατρεπτική αριστερά, για να ξαναφουντώσει το φοιτητικό κίνημα κι οι επαναστατικές ιδέες στις σχολές.

 

ΕΠΠΔ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΩΡΑ…

800px-quarto_stato

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ! Αυτή η λέξη θα έπρεπε να ακούγεται σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε στέκι συνταξιούχων, έξω από κάθε ΟΑΕΔ, στις σχολές και τις γειτονιές! Συναγερμός γιατί με το 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ η ελληνική κοινωνία εξαθλιώνεται περαιτέρω. Συναγερμός γιατί ο κόσμος και ειδικά η γειτονιά μας έχουν πάρει φωτιά και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμού κάνουν τον εφιάλτη ενός παγκοσμίου πολέμου πιο ορατό από ποτέ! Συναγερμός γιατί πρέπει τώρα χιλιάδες και χιλιάδες να πλημμυρίσουν τους δρόμους για να αντιστραφεί αυτή η εφιαλτική κατάσταση! Συναγερμός γιατί η αριστερά, το λαϊκό και εργατικό κίνημα ή θα απαντήσουν με μαζικούς όρους και με μέτωπο ανατροπής ή θα περιοριστούν σε διαπιστώσεις και «δικαιώσεις», καλές για τις γραφειοκρατίες, άχρηστες όμως για το λαό που υποφέρει! ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ, όμως δεν ακούγεται στο βαθμό και με τη δύναμη που απαιτούν οι συνθήκες .

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Αν υπήρχε μια χώρα όπου με τον καλύτερο τρόπο αποτυπώνονταν διαχρονικά οι κοινωνικές και πολιτικές τάσεις που γεννούσε ο καπιταλισμός αυτή σίγουρα ήταν και είναι η Γαλλία. Την τελευταία περίοδο στη Γαλλία επιδιώκεται η υπέρβαση της κρίσης με τη βίαιη αλλαγή εργασιακών σχέσεων και καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις ξέσπασαν, τα προάστια των μεταναστών βράζουν, τα δημοκρατικά δικαιώματα συνθλίβονται, η αστυνομική καταστολή εντείνεται. Την ίδια στιγμή στην πολιτική σκηνή το ανερχόμενο ακροδεξιό σκληρό ρεύμα της Λεπέν ισχυροποιείται, ακραίοι «νεοφιλελεύθεροι» με δεξιό ή «σοσιαλιστικό» μανδύα εμφανίζονται ως προστάτες της αστικής δημοκρατίας και στην αριστερά κυριαρχεί πολυδιάσπαση κι αμηχανία. Θα μπορούσε να είναι και η μεγάλη εικόνα του κόσμου που ζούμε!

Βρισκόμαστε στη δίνη της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης. Η θυελλώδης ανάπτυξη της επιστήμης και η μαζική είσοδος στην παραγωγή του ηλεκτρονικού υπολογιστή, η ανάπτυξη  της βιοτεχνολογίας, των οπτικών ινών και άλλων επιστημονικών επιτευγμάτων επιχειρήθηκε να χωνευτούν στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Επιδιώχτηκε επίσης η έκρηξη των παραγωγικών δυνάμεων να χωνευτεί με επέκταση και ποιοτική εμβάθυνση των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων (βλέπε μετεξέλιξη ΕΟΚ σε ΕΕ), με την παραπέρα διεθνοποίηση του παραγωγικού κεφαλαίου, με τη μετανάστευση φτηνού εργατικού δυναμικού από τις υποανάπτυκτες στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες.Αυτή η προσπάθεια αφομοίωσης της επαναστατικοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και η εξισορρόπηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους μεδιάφορα πολιτικά μίγματα -με κυρίαρχο από το τέλος της δεκαετίας του 1980 αυτό που ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός- αποτυγχάνει.

Εκδήλωση της εξάντλησης των ιστορικών του ορίων είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων επιχειρεί να βγει από την κρίση του με την πολιτική που οδηγήθηκε σ’ αυτή. Δηλαδή με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Νεοφιλελευθερισμού ακόμα βαθύτερου και αντιδραστικότερου. Στην ουσία ο καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του, δεν μπορεί να εσωτερικεύσει, χωρίς σοβαρές διαταραχές, τις παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος επαναστατικοποιεί και γι αυτό και τις ακρωτηριάζει. Ακρωτηριάζει κυριολεκτικά ό,τι …περισσεύει: δικαιώματα, ανάγκες, σύγχρονες ιστορικά διαμορφούμενες δυνατότητες.Ακρωτηριάζει και “καταστρέφει” πάνω απ όλα την κύρια παραγωγική δύναμη, που αποτελεί την πηγή των κερδών του: τον εργαζόμενο άνθρωπο. Με μια πρωτοφανή βιολογική και ηθική εξόντωση της εργατικής δύναμης, με τη μαζική δομική ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την πολιτιστική υποδούλωση. Αυτός φαίνεται να είναι μονόδρομος επιβίωσης για τον καπιταλισμό και όχι μια από κάποιες επιλογές.

H εγκατάλειψη από την αστική τάξη των παραδοσιακών αστικοδημοκρατικών πολιτικών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και η σημερινή επιθετικότητα του καπιταλισμού είναι έκφραση της αδυναμίας του να εντάξει με ομαλούς αστικοδημοκρατικούς όρους τη σύγχρονη εργατική τάξη στο εσωτερικό του. Έκφραση αυτής της αντίφασης, των ορίων και της αδυναμίας τους, πολιτική έκφραση της εσωτερικής αναρχίας του καπιταλισμού είναι ο Τραμπ, ο Φάρατζ, η Λεπέν και γενικότερα το ανερχόμενο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα του ακροδεξιού νέο-εθνικισμού που εμπεριέχει εντός του το νεοφασισμό. Επιχειρείται να ενσωματωθούν πολιτικά οι πρωτογενείς αντιδράσεις της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων στην κοινωνική καταστροφή.Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τους λαούς, τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους που δεν μπορεί φυσικά να απαντηθεί από το δήθεν «δημοκρατικό» τμήμα των ακραίων νεοφιλελεύθερων είτε εμφανίζονται ως Χίλαρυ, Μακρόν ή Τσίπρας.
Continue reading “ΕΠΠΔ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΩΡΑ…”

Ποιον ωφελούν οι επιθέσεις στην ανυπότακτη αριστερά;

23martiou

Την Πέμπτη 23 Μαρτίου συνέβη ένα θλιβερό περιστατικό: ομάδα κρανοφόρων έστησε ενέδρα στον χώρο του ΕΜΠ, επιτέθηκε και ξυλοκόπησε άγρια φοιτητές-μέλη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (ΕΑΑΚ). Το μεγάλο σοκ στον κόσμο της αριστεράς και του κινήματος προκλήθηκε από το γεγονός πως η ομάδα «κρούσης» ήταν μέλη της ΚΝΕ, αλλά και του ΠΑΜΕ!

Δεν είναι σπάνιες δυστυχώς οι περιπτώσεις που στο χώρο της νεολαίας η αντιπαράθεση ξεφεύγει από την πολιτική συζήτηση και φτάνει στη βιαιοπραγία -κι αυτό είναι βέβαια καταδικαστέο. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με ένα διαφορετικό ποιοτικά περιστατικό: μια συγκροτημένη κι εξοπλισμένη ομάδα με στόχο τη χρήση βίας, τη συμμετοχή «εξωτερικών ενισχύσεων», που κατέληξε ακόμη και σε αφαίρεση προσωπικών αντικειμένων.

Το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του στη νεολαία συστηματικά απέφυγαν να τοποθετηθούν για το περιστατικό, ενώ μέλη της ΚΝΕ/ΠΚΣ μιλούν για «συκοφάντες» και ανύπαρκτα γεγονότα. Μόνο που το περιστατικό πράγματι και αδιάψευστα συνέβη, υπάρχουν φωτογραφίες, παθόντες και αυτόπτες μάρτυρες, αλλά και φοιτητές που δυστυχώς κατέληξαν στο νοσοκομείο. Θα θέλαμε πολύ να πιστέψουμε ότι ήταν τυχαίο ή μεμονωμένο περιστατικό, ή έστω ότι ήταν «εκτός γραμμής», αλλάτα δεδομένα δείχνουν δυστυχώς το αντίθετο. Αν δούμε το περιστατικό μέσα στο συνολικότερο πλαίσιο, γίνεται φανερό πως εντάσσεται σε μια προσπάθεια να προκληθεί ένταση ανάμεσα στη βάση του ΚΚΕ και της υπόλοιπης αριστεράς, και να υπονομευτούν οι κοινοί αγώνες, όπου έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, παρότι είναι σήμερα πιο απαραίτητοι παρά ποτέ.

Καταρχάς το περιστατικό της Πέμπτης 23 Μαρτίου δεν ήταν το πρώτο, αλλά κλιμάκωσε επιθέσεις χαμηλότερης έντασης που έγιναν τις προηγούμενες ημέρες σε άλλες σχολές κι ενάντια σε άλλους φοιτητές και φοιτήτριες σχημάτων της ΕΑΑΚ, που αναλυτικά αναφέρονται στη σχετική ανακοίνωσή της. Επιπλέον δεν καταδικάστηκε η επίθεση από την ΚΝΕ ήτην ΠΚΣ, ούτε από το ΚΚΕ, και ούτε καν χαρακτηρίστηκε σανεπίθεση που «δεν έγινε από τους ίδιους» ή «δεν τους εκφράζει». Τέλος, τα μέλη του ΚΚΕ δεν κινούνται αυθόρμητα, αλλά παίρνουν έγκριση της καθοδήγησης για τόσο μαζικές και οργανωμένεςδράσεις –αυτή είναι μια δηλωμένη πολιτική επιλογή με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί, αλλά την ύπαρξή της κανείς δεν αμφισβητεί. Η επίθεση λοιπόν που κλιμακώθηκε στις 23 Μαρτίου είτε έγινε αποδεκτή είτε σχεδιάστηκε από την ηγεσία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ.

Εύλογα προκύπτει το πολιτικό ερώτημα, ποιαη αιτία μιας τέτοιας κίνησης στη σημερινή συγκυρία; Ενώ δηλαδήη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να περάσει το Τέταρτο Μνημόνιο, που θα φέρει μόνιμη εξαθλίωση και ισοπέδωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων;Ενώ στον διεθνή χώρο η σκληρή ακροδεξιά κερδίζει έδαφος, καιτα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν στην περιοχή μας;

Την ίδια στιγμή, λιγότερο προφανή αλλά υπαρκτά ελπιδοφόρα σκιρτήματα σαλεύουν στο τοπίο του ευρύτερου κινήματος: ενάντια στην καπιταλιστική επέλαση ξεκινούν αγώνες για δικαιώματα σε χώρους δουλειάς, στους συνταξιούχους και σε γειτονιές, αλλά και συγκροτούνται ή ενισχύονται ενωτικά σχήματα και συσπειρώσεις. Το αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα κάνει νέα βήματα, και μάλιστα καταγράφει μικρές νίκες μέσα από τη συσπείρωση δυνάμεων, για παράδειγμα στις (κοινές και με τις δυνάμεις του ΚΚΕ) κινητοποιήσεις έξω από τα σχολεία για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, αλλά και στις 18 Μάρτη ενάντια στον φασισμό. Σπέρματα αγωνιστικών κινητοποιήσεων βλασταίνουν και στο χώρο της νεολαίας, όπως την Τετάρτη 21 Μαρτίου έξω από το Υπουργείο Παιδείας, όπου συναντήθηκαν δυνάμεις των ΕΑΑΚ και της ΠΚΣ. Με αφορμή τα 60χρονα της ΕΕ πετύχαμε μια πρώτη αλλά σημαντική πολιτική συμφωνία κοινής δράσης πολλών αριστερών δυνάμεων.

Όλες αυτές οι κινητοποιήσειςσυνοδεύονται από αναρίθμητες πρωτοβουλίες, συζητήσεις και ζυμώσεις για το αναγκαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο όσο και για έναν σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα, αλλά και για την ανάγκη κοινής δράσης. Για παράδειγμα, πρόταση κοινής δράσης εν όψει των μέτρων της δεύτερης αξιολόγησης έστειλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και προς το ΚΚΕ σχετικά πρόσφατα. Διεργασίες δύσκολες, που συγκρούονται με χρόνιες παθογένειες του χώρου μας, αλλά είναι αναγκαίες όσο ποτέ άλλοτε αν θέλουμε να υπάρξουν αποτελέσματα.

Στις διαδικασίες αυτές εμπλέκονται αργά αλλά σταθερά όλο και περισσότεροι αγωνιστές και αγωνίστριες της αριστεράς. Πάνω από όλα στους αγώνες όλο και πιο συχνά βρίσκονται δίπλα δίπλα μέλη του ΚΚΕ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων συλλογικοτήτων, καθώς και ανένταχτες αγωνίστριες και ανένταχτοι αγωνιστές. Μπορεί να διαμορφωθεί έτσι ένα ελπιδοφόρο κλίμα σύγκλισης στις πολιτικές ζυμώσεις που γίνονται. Όσο η ηγεσία του ΚΚΕ δεν καταδικάζει τις επιθέσεις όπως αυτή της 23ης Μάρτη, δίνει την εντύπωση πως ακριβώς αυτό το κλίμα θέλει να δυναμιτίσει, και μάλιστα εν όψει του συνεδρίου που επίκειται. Η ίδια ηγεσία ωστόσο στέλνει στελέχη της να συναγελάζονται με το αστικό πολιτικό προσωπικό, αποφεύγει κάθε σύγκρουση με το κράτος και δυστυχώς συνήθως και με το ναζιστικό παρακράτος, αρνείται να στηρίξει αγωνιστές και αγωνίστριες που σέρνονται στα δικαστήρια ή συκοφαντούνται από εκπροσώπους των καπιταλιστών αν δεν είναι “δικοί της”, και προχωρά στο 20ο συνέδριο του Κόμματος αδιαφορώντας για την έλλειψη πραγματικού διαλόγου ή αναζητήσεων.

Δυστυχώς η ηγεσία του ΚΚΕ δρα κατά καιρούς σαν ο πραγματικός εχθρός της να είναι η υπόλοιπη μαχόμενη αριστερά, οι κοινωνικοί αγωνιστές και αγωνίστριες που δεν ακολουθούν τη δική της γραμμή. Αντιστρατεύεται τις ελπιδοφόρες διαδικασίες που επηρεάζουν τμήματα της βάσης του ΚΚΕ ανοίγοντας προοπτικές να εγκαταλειφθούν ο απομονωτισμός και η ηττοπάθεια. Ακριβώς εδώ εντοπίζονται οι αιτίες της προβοκάτσιας, που δεν ήταν δυστυχώς ούτε «συνηθισμένοι νεανικοί καυγάδες» ούτε εξάψεις «και από τις δυο πλευρές», όπως έσπευσαν κάποιοι να πουν, είτε καλοπροαίρετα είτε υστερόβουλα.

Η απάντηση δεν είναι να καταγγελθεί γενικά το ΚΚΕ, ή να ξεκινήσει βεντέτα με τα μέλη του. Βεβαίως καταγγέλλουμε εμφατικά την προβοκάτσια, τόσο στις πολιτικές στοχεύσεις της όσο και γιατί αντιστρατεύεται το ήθος της αριστεράς και του κομμουνισμού(αλήθεια, αναρωτιέται η ηγεσία του ΚΚΕ πώς επηρεάζουν τη συνείδηση των μελών και των υποστηριχτών του τέτοιες πρακτικές;). Φυσικά ενισχύουμε την περιφρούρηση διαδικασιών, αγωνιστών και αγωνιστριών. Προέχει όμως να ηττηθεί πολιτικά η επιδίωξη της ηγεσίας του ΚΚΕ να πυροδοτήσει αριστερό εμφύλιο, να υψώσει τείχη από ανοιγμένα κεφάλια στο εσωτερικό της αριστεράς

Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ανθρώπινη κι απόλυτα κατανοητή η οργή, αλλά για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να υπερβαίνουμε συνεχώς αδυναμίες, παθογένειες και λάθη. Πρέπει να μπορούμε να διακρίνουμε με πολιτική νηφαλιότητα τη θολή εκείνη ζώνη ανάμεσα στο αναγκαίο και το εφικτό, και εν τέλει να κάνουμε αυτά τα νοσηρά περιστατικά αφορμές για πολιτική ωρίμανση.

Η καλύτερη απάντηση σε τέτοιες πρακτικές είναι να εντείνουμε τους κοινούς αγώνες για την ανατροπή του μνημονιακού εφιάλτη, και να προχωρήσουμε απερίσπαστα τις πολιτικές διαδικασίεςγια την κοινή δράση, το πολιτικοκοινωνικό μέτωπο και τον κομμουνιστικό φορέα. Μόνον αυτή η πολιτική κατεύθυνση απαντά στην κοινωνική εκχέρσωση που εδώ κι εφτά χρόνια επιβάλλουν οι μνημονιακές πολιτικές, στη διχοτόμηση μισθών και συντάξεων, στην κόλαση της ανεργίας και της μαύρης εργασίας, στην απάνθρωπη διαχείριση των προσφύγωναπό την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην αποσάθρωση των δομών κοινωνικής προστασίας, στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Μέσα στις τραγικές αυτές συνθήκες η ανασυγκρότηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, πιο επιτακτική από ποτέ, συνδέεται διαλεκτικά με την δημιουργία του κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής και ενός ισχυρού κομμουνιστικού ρεύματος στο εσωτερικό του. Σ’ αυτόν το δρόμο θα συνεχίσουμε αποφασιστικά την προσπάθειά μας.

Βίντεο από την τοποθέτηση της ΕΠΠΔ στην εκδήλωση του kommon της 6/2

kommon0602

Δείτε σε βίντεο την τοποθέτηση του σ. Σπύρου Αλεξίου για την Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, στην εκδήλωση του kommon “Αναζητώντας την Αριστερά και τον Κομμουνισμό στην εποχή μας” που έγινε στην ΕΣΗΕΑ στις 6 Φλεβάρη

Δείτε τα υπόλοιπα βίντεο από την εκδήλωση από το kommon.gr

Κανένας άνθρωπος στα χέρια του Ερντογάν, να ακυρωθεί τώρα η συμφωνία της κυβέρνησης με ΕΕ και Τουρκία

 

ca16pi-waaafyql

Η Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) εκτιμά πως η απόφαση του Άρειου Πάγου για μη έκδοση στην Τουρκία των 8 αξιωματικών, που το φασιστικό καθεστώς Ερντογάν κατηγορεί για συμμετοχή στο πραξικόπημα, είναι μια απόφαση σημαντική για την προστασία των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Με αφορμή το πραξικόπημα, ο Ερντογάν έχει εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων, βασανισμών, φυλακίσεων όχι μόνο όσων κατηγορεί για συμμετοχή στο πραξικόπημα αλλά πρώρα και κύρια του βασικού του εχθρού: της τουρκικής και κούρδικης αριστεράς, εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς χούντας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτός ήταν και ο λόγος που υπήρξε κύμα συμπαράστασης στα δικαιώματα των 8 Τούρκων αξιωματικών και αντίδραση στην ρητή προσπάθεια της κυβέρνησης να τους εκδώσει σε ένα καθεστώς όπου όχι μόνο δεν θα είχαν δίκαιη δίκη, αλλά θα αντιμετώπιζαν βασανιστήρια και πιθανόν τη θανατική ποινή, όπως και τόσοι άλλοι κρατούμενοι σήμερα στις τουρκικές φυλακές! Η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν είναι αλα καρτ, ούτε προϋποθέτει οποιαδήποτε συμφωνία με τους 8 Τούρκους αξιωματικούς, οι οποίοι υπηρετώντας στον τουρκικό στρατό πιθανώς συνέπραξαν και αυτοί σε επιχειρήσεις που καταπατούσαν τα δικαιώματα συνδικαλιστών, αριστερών, Κούρδων και κάθε είδους «αντιφρονούντα».

Χωρίς καμία αυταπάτη για το ρόλο της δικαιοσύνης, οφείλουμε να δούμε ότι αυτή η απόφαση του Αρείου Πάγου εκθέτει ανεπανόρθωτα πριν από όλα το ελληνικό κράτος για τη στάση του απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, απέναντι σε Τούρκους αγωνιστές της δημοκρατίας που ζητούν άσυλο. Εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ: Με τον πιο επίσημο τρόπο αναγνωρίζεται πως η Τουρκία δεν αποτελεί ασφαλή χώρα, κατά συνέπεια η κυβέρνηση οφείλει να απολογηθεί για την κατάπτυστη συμφωνία με Τουρκία και ΕΕ που οδηγεί χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες και αγωνιστές σε βίαιη απέλαση και επιστροφή στην, υπό ολοκληρωτικό καθεστώς, Τουρκία. Πλέον, μετά την απόφαση του Άρειου Πάγου η συμφωνία αυτή είναι παράνομη, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να αποσύρει την υπογραφή της και να σταματήσουν άμεσα οι απελάσεις προσφύγων αλλά και αγωνιστών. Να τηρηθεί και για τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τους αγωνιστές η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων που τηρήθηκε και στην περίπτωση των 8 αξιωματικών.

Eνωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)