Κάλεσμα σε ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για τη συγκρότηση Πολιτικής Κίνησης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Κυριακή 25/2

ellissitzky

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ, ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΙΩΣ

ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Κάλεσμα σε ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για τη συγκρότηση Πολιτικής Κίνησης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ  

Κυριακή 25 Φλεβάρη, 11.00 π.μ., Γραφεία ΔΟΕ, Ξενοφώντος 15 Α, Αθήνα

Περπατάμε τον 9ο χρόνο από τη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον 8ο του μνημονιακού ολέθρου στον τόπο μας. Στα χρόνια που πέρασαν πορευτήκαμε στους δρόμους της μεγάλης και πολύμορφης αντιμνημονιακής μάχης του 2010-2012. Βρεθήκαμε στην  απότομη και καθοριστική κοινωνική και πολιτική στροφή στην Ελλάδα, στην  ιστορική συγκυρία που σημαδεύτηκε από τη λαϊκή νίκη του «Όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα εναντίον του.

Ζήσαμε την ολοκληρωτική προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό ευρωμνημονιακό στρατόπεδο. Βιώσαμε την κάμψη του αριστερόστροφου, αντιμνημονιακού ριζοσπαστισμού της ελπιδοφόρας πενταετίας 2010 – 2015, την αδυναμία της αντικαπιταλιστικής και μαχόμενης Αριστεράς και του εργατικού κινήματος να αποτρέψει αυτή την ήττα ή, τουλάχιστον, να μειώσει τις βαθιές συνέπειές της, και να βάλει τα θεμέλια για μια «ολική επαναφορά» του εργατικού κινήματος στο κοντινό μέλλον.

Στα 3 χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, οι λαϊκοί αγώνες δεν έλειψαν, δεν κατόρθωσαν όμως να αναμετρηθούν στα ίσια με την καταστροφική μνημονιακή πολιτική που συνεχίζεται. Κι ενώ όλοι και όλες ξέρουν ότι οι «μεταμνημονιακές» και «αναπτυξιακές» υποσχέσεις της κυβέρνησης δεν είναι παρά ισόβια καταδίκη στη φυλακή του χρέους, της ΕΕ και του ευρώ, η ελπίδα για μια διαφορετική πορεία μέσα από μια νέα άνοιξη των αγώνων, φαντάζει χαμένη. Η Αριστερά, στο σύνολό της, από το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις υπόλοιπες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, στέκει κατακερματισμένη, στάσιμη, αδυνατώντας να εμπνεύσει και στρατεύσει νέες δυνάμεις στην υπόθεση της ανατροπής.

Σημαντικό τμήμα του αγωνιστικού δυναμικού, που προσέγγισε την οργανωμένη πάλη όλα αυτά τα χρόνια, αποτραβιέται προς αδιέξοδους ατομικούς δρόμους. Όλες οι εκφράσεις της Αριστεράς δεν αποτελούν ελκυστικές, δημιουργικές και συντροφικές συλλογικότητες αγώνα. Η ιστορική ήττα θα συντελεστεί αν δε δοθεί διέξοδος και όραμα στο μεγάλο δυναμικό αγώνα και αριστερής αναζήτησης και κυριαρχήσει τελεσίδικα η απογοήτευση και η αποστράτευση.

Θεωρούμε ότι το ρήγμα στην κοινωνία παραμένει ανοιχτό και χρειάζονται άμεσα βήματα για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ της ρήξης και της ανατροπής. Η άρνηση αυτής της συζήτησης στην ουσία κλείνει τα μάτια μπροστά στους τεράστιους κινδύνους που ανοίγονται μπροστά μας. Τα σύννεφα του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πυκνώνουν στην ευρύτερη περιοχή, ενώ με όλο και πιο επικίνδυνο τρόπο εμπλέκεται και η χώρα μας, πλήρως ευθυγραμμισμένη στον ιμπεριαλιστικό άξονα των ΗΠΑ. Η όξυνση του ανταγωνισμού με την Τουρκία δεν προμηνύει τίποτα καλό για τους λαούς της περιοχής. Οι πρόσφατες εξελίξεις με το «Μακεδονικό» αναδεικνύουν τον κίνδυνο μια σοβαρής ακροδεξιάς, εθνικιστικής, αντιδημοκρατικής στροφής πάνω στην οποία προσπαθεί να αναβαπτιστεί και η φασιστική Χρυσή Αυγή. Δε μας μένει άλλος χρόνος. Η αντεπίθεση του κινήματος για τη συγκρότηση μιας αριστερής, εργατικής, αντιιμπεριαλιστικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι το πρώτιστο καθήκον.

Με αυτό το τεράστιο καθήκον πρέπει να αναμετρηθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην επικείμενη συνδιάσκεψή της.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτέλεσε το πιο ελπιδοφόρο εγχείρημα συνένωσης της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Με τον ενωτικό και μετωπικό χαρακτήρα της, με το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμά της, συνδέθηκε με ευρύτερες μάζες εργαζόμενων και διανόησης, συγκίνησε ειδικά τη νεολαία, έδωσε ριζοσπαστικές απαντήσεις στη δομική καπιταλιστική κρίση και νέα πνοή στην επαγγελία μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Συνέβαλε στους εργατικούς αγώνες, επηρέασε την «άλλη Αριστερά», μετατράπηκε η ίδια σε ένα μικρό μεν, αλλά υπαρκτό και «αναγνωρίσιμο» πλέον, κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα.

Όμως, τόσο στην «εξεγερτική» φάση του 2010 – 12, όσο και, πολύ περισσότερο, μετά την στροφή του 2015, εκφράστηκαν με οξύτητα και οι δομικές ανεπάρκειές της. Οι δυο πυλώνες που πάνω τους στηρίχτηκε, το μεταβατικό πρόγραμμα και η μετωπική πολιτική έμειναν κενό γράμμα στα κείμενα. Αποτέλεσμα ήταν η αδυναμία να συνδεθεί με τους κοινωνικούς τεκτονικούς σεισμούς. Εκατομμύρια έφυγαν από τον δικομματισμό – κυρίως από το ΠΑΣΟΚ- αρχικά, χιλιάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ αργότερα. Δεκάδες συλλογικότητες. Κι όμως, παρά τις διακηρύξεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε συνδέθηκε με όλη αυτήν τη σεισμική κίνηση.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται περισσότερο από ποτέ πίσω. Πίσω από τις ανάγκες μιας ενωτικής δράσης στο δρόμο. Πίσω από τις ανάγκες ενός συντροφικού πολιτισμού της γόνιμης συζήτησης. Πίσω από τις ανάγκες μιας  μετωπικής ανασυγκρότησης του κινήματος. Πίσω από τις ανάγκες μιας σύγχρονης πολιτικής συμμαχιών και μιας νέας συσπείρωσης αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Παρά τις αδυναμίες αυτές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει φθαρεί συνολικά στα μάτια των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Έχει κατοχυρώσει μια θέση τόσο για την αγωνιστική της στάση, όσο και για τους χιλιάδες πρωτοπόρους αγωνιστές και αγωνίστριες που συσπειρώνει ακόμα και σήμερα. Όμως βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, καθώς είναι η στιγμή που απαιτείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αναλάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες που τις αντιστοιχούν.

Σήμερα, σειρά ολόκληρη άμεσων και ιστορικών αναγκών επιτάσσουν  την υπέρβασή, «προς τα πάνω και ενωτικά», της σημερινής κατάστασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και όλων των οργανώσεων και μετώπων της μαχόμενης αριστεράς. Επιτάσσουν τη θετική αναγέννηση και τον προωθητικό μετασχηματισμό των σχημάτων και των συλλογικοτήτων μας σε μια πορεία που θα συνδιαμορφώσουμε αναμεταξύ μας αλλά και με συντρόφους και ρεύματα που έχουν κοινούς προβληματισμούς και αγωνίες, που μας συνδέουν κοινοί αγώνες. Για τη συνάντηση με το μεγάλο, διάσπαρτο εργατικό και νεολαιίστικο δυναμικό των μαχόμενων δυνάμεων, μέσα στους  κοινωνικούς και πολιτικούς, εγχώριους και διεθνείς κλονισμούς που είναι μπροστά μας. Για να μπουν οι βάσεις για το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων που θα βάλει στη ζωή και θα διεκδικήσει την υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Αυτήν την πρόκληση επιχειρούμε να απαντήσουμε ως ΕΠΠΔ, πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε από ανένταχτους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΟ 2015, κάνοντας πρώτοι και πρώτες το βήμα της υπέρβασης του εαυτού μας, της συνάντησης με συλλογικότητες και με συντρόφους και συντρόφισσες από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς. Προχωρούμε στη συγκρότηση ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ που θα συμμετέχει στο μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα επιχειρήσει να συμβάλλει στην αναγέννησή της μέσα από την υπέρβαση.

25feb

Καλούμε κάθε δύναμη, κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες αγωνίες στην Πανελλαδική, ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση της Κίνησης αυτής, την Κυριακή 25 Φλεβάρη, 11.00 π. μ., Γραφεία ΔΟΕ, Ξενοφώντος 15 Α, Αθήνα

Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σκάνδαλο Novartis: Βρώμικο σύστημα, βρώμικη «αυτοκάθαρση»!

Novartis_FBI

Στον αστερισμό της Novartis κινείται πια η πολιτική ζωή της χώρας. Εντυπωσιάζει η έκπληξη των πολιτικών και των ΜΜΕ που μόνον τώρα «ανακάλυψαν» πως υπάρχουν σχέσεις βρώμικης συναλλαγής ανάμεσα σε κυβερνητικά στελέχη και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Τέτοια σκάνδαλα είναι στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, όλοι τους τα γνώριζαν και μάλιστα τα αξιοποιούσαν. Όλοι τους σιτίζονται στη Novartis ή στις ανταγωνιστικές της καπιταλιστικές πολυεθνικές, αλλιώς δεν θα μπορούσαν σήμερα να είναι πολιτικοί. Η μεγάλης κλίμακας διαφθορά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του καπιταλισμού. Άλλωστε η Novartis δεν «λαδωνε» μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε αρκετές μητροπολιτικές χώρες του καπιταλισμού μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ!

Δεν διασκεδάζουν με την κατάσταση τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των συνταξιούχων. Ενώ πολιτικοί και δημοσιογράφοι χρηματίζονταν από τη –βραβευμένη με βραβείο αριστείας (!) –  Novartis, εμείς είδαμε τη ζωή μας να διαλύεται από τα μνημόνια. Ενώ οι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μας κουνούσαν το δάχτυλο κατηγορώντας μας πως δήθεν εμείς ήμασταν που «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας», και πως δήθεν «μαζί τα φάγαμε» , οι ίδιοι βοηθούσαν τις φαρμακευτικές εταιρείες να μάς αρπάξουν, μετρημένα, τουλάχιστον  23 δισεκατομμύρια. «Δικαιώθηκε» ο -αλήστου μνήμης-  πρωθυπουργός του ΔΝΤ, που έλεγε από το Καστελλόριζο πως «λεφτά υπάρχουν»! Πράγματι υπάρχουν, αλλά τα άρπαζαν από τον ελληνικό λαό οι πολυεθνικές και οι τράπεζες. Φυσικά με το αζημίωτο για το πολιτικό και μιντιακό προσωπικό αυτού του βρώμικου, απάνθρωπου συστήματος, που δεν αλλάζει αλλά ανατρέπεται. Δεν διασκεδάζουν επίσης και δεν αποτελεί έκπληξη το σκάνδαλο για τους μαχόμενους γιατρούς και υγειονομικούς, που εδώ και χρόνια αναδεικνύουν τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας, φαρμακευτικών εταιριών και δημοσιογράφων.

Είναι μήπως διασκεδαστική και η προσπάθεια  του ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει «αρχάγγελος της κάθαρσης»; Του ίδιου μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το υπάκουο παιδί της ΕΕ, του ΔΝΤ και των Αμερικάνων, που δηλώνει πως έχει κοινές αξίες με τον Τραμπ; Του ΣΥΡΙΖΑ που διατηρεί το νόμο περί (μη) ευθύνης Υπουργών για να τους προστατεύει –όπως άλλωστε έκανε και σε άλλα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι κλπ)- και  έθαψε ακόμη και την ιδέα της κατάργησής του; Προφανώς επειδή τον χρειάζονται και οι δικοί του υπουργοί; Του ίδιου ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζει την δολοφονική μνημονιακή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων παντού, και φυσικά και στο χώρο των φαρμάκων και της υγείας; Του ίδιου Σύριζα που προωθεί την απαλλοτριωτική συσσώρευση μεταφέροντας συστηματικά πόρους και εξουσία από τους πολλούς στους λίγους, από τους φτωχούς στους πλούσιους, από τους αδύνατους στους δυνατούς;

Η φιλολαϊκή πρόταση είναι απλή και δεν εξαντλείται φυσικά στην – αυτονόητη – απαίτηση για τιμωρία των στελεχών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Πάνω από όλα είναι η απαίτηση για Δημόσια, ποιοτική και δωρεάν υγεία και φαρμακευτική αγωγή για όλες και όλους. Η δήθεν φτωχή Ελλάδα έχει την υποδομή και τους πόρους για να την παρέχει, ξοδεύοντας κλάσμα της μέχρι τώρα δαπάνης. Με τα 23 δις που άρπαξε η Novartis θα ήταν διαφορετική η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και στα ασφαλιστικά ταμεία. Ορθολογική κατανομή των πόρων και απελευθέρωση του χώρου της υγείας από το ιδιωτικό κεφάλαιο. Επανασύσταση και στελέχωση του ΕΟΦ με πλήρη επιστημονικό έλεγχο των φαρμάκων για την προστασία των ασθενών και ανάπτυξη της έρευνας ιδίως στα πεδία που συνδέονται με τις ανάγκες του λαού.

Για αυτόν το σκοπό χρειαζόμαστε κρατικοποίηση των φαρμακοβιομηχανιών, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο και κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή και στην έρευνα. Η Ελλάδα έχει κορυφαίων προδιαγραφών φαρμακοβιομηχανία που, αν ο λαός την πάρει από τα χέρια των καπιταλιστών, όχι μόνο θα καλύψει τις ανάγκες μας, αλλά και θα σώσει ζωές πολύ πέρα από τα σύνορά μας. Έχουμε κάθε δυνατότητα παραγωγής νέων φαρμάκων, όπως κάνει με τεράστια επιτυχία η Κούβα, με κριτήριο όχι το επιχειρηματικό κέρδος αλλά την αντιμετώπιση πολλών γνωστών ασθενειών, με κριτήριο τις ανάγκες μας.

Είναι η ώρα να τεθεί ανοιχτά στην ελληνική κοινωνία αφ’ ενός το ζήτημα του πως θρέφεται το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό, αφ’ ετέρου το θέμα του ρόλου των πολυεθνικών του φαρμάκου που με νόμιμες ή παράνομες υπερτιμολογήσεις κάνουν αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων τα οποία τροφοδοτούν οι εργαζόμενοι με τις εισφορές τους. Να τεθεί το θέμα των εταιρειών που μέσω των πατεντών απαγορεύουν την πρόσβαση ασθενών σε θεραπείες που εδώ και χρόνια έχουν ανακαλυφθεί καταδικάζοντάς τους σε θάνατο, που μετατρέπουν το φάρμακο σε μια επικερδή μπίζνα για τους ίδιους και το πολιτικό σύστημα που τους υπηρετεί. Μόνο με την ανοιχτή συζήτηση σε επίπεδο κοινωνίας θα τεθούν τα ζητήματα στην πραγματική τους βάση, θα αποκαλυφθεί η ουσία τους και οι ευθύνες, και όχι με μιντιακού τύπου πυροτεχνήματα που όπως έχει γίνει στο παρελθόν στο τέλος της ημέρας θα καταλήξουν σε νομικίστικα τερτίπια απαλλαγής των εμπλεκομένων.

Την ίδια στιγμή η αριστερά πρέπει να αποκαλύψει και να συγκρουστεί με τις επιδιώξεις όσων δήθεν «αποκαλύπτουν» το σκάνδαλο. Κανείς φυσικά δεν πιστεύει πως οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και οι εντολοδόχοι τους στην Ελλάδα διοχετεύουν επιλεκτικά πληροφορίες για να υπηρετήσουν την … «κάθαρση»! Άλλωστε υπάρχει μνήμη και θυμόμαστε καλά πόσες φορές οι μηχανισμοί του συστήματος την εξήγγειλαν. Φυσικά ποτέ δεν έγινε, ούτε μπορούν ούτε θέλουν να καθαρίσουν το σύστημα. Με μοχλό τη δήθεν «κάθαρση» παίζεται ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης οι ανταγωνισμοί κλιμακώνονται και η μια πλευρά βγάζει στη φόρα τα άπλυτα της άλλης. Πρόσφατα είχαμε αποκαλύψεις των αμερικάνων για τη Volkswagen και τη Siemens, αλλά και τα ευρωπαϊκά πρόστιμα στην Google και την Apple. Στην προκειμένη περίπτωση οι αμερικάνοι «δίνουν» τη γερμανοελβετική Novartis και ταυτόχρονα αξιοποιούν επιλεκτικά τις αποκαλύψεις, κατά την πάγια συνήθειά τους, για να ενισχύσουν τις δυνάμεις εκείνες που σήμερα εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντά τους, τόσο τα επιχειρηματικά όσο κυρίως τα γεωστρατηγικά.

Άλλωστε δεν το κρύβουν. Το «Νέο Δόγμα Ασφαλείας» του Τραμπ δηλώνει ότι στη «νέα εποχή του στρατηγικού ανταγωνισμού» οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν «όλα τα εργαλεία – διπλωματικά, στρατιωτικά, οικονομικά, πληροφορικά – για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους» και να διασφαλίσουν ότι «η ισορροπία δυνάμεων παραμένει προς το συμφέρον των ΗΠΑ σε περιοχές – “κλειδιά” του κόσμου». Η περιοχή μας είναι σήμερα κλειδί για αυτά ακριβώς τα συμφέροντα, στο σταυροδρόμι των δυο από τις τρεις ανοιχτές στρατηγικές συγκρούσεις (Μαύρη Θάλασσα και Μέση Ανατολή).

Στο εσωτερικό της χώρας το αστικό πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε περίοδο σημαντικών ανακατατάξεων σε κόμματα και στρατηγικές συμμαχίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ μεταβάλλεται με ταχείς ρυθμούς στον έναν πόλο του αστικού πολιτικού συστήματος με τις ευλογίες Αμερικανών, ΣΕΒ, ΕΕ, ενώ οι μέχρι τώρα κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι του, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Αυτό το κενό σύντομα θα καλυφτεί με καταλύτη το σκάνδαλο της Novartis. Τα ΜΜΕ, πάντα «ευαίσθητα» στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα πήραν αμέσως το μήνυμα: Πάνε από τα δελτία των 8 οι μακεδονομάχοι και τα συλλαλητήρια, η ατζέντα άλλαξε δραματικά.

Η αριστερά είναι ώρα να σημάνει συναγερμό. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε καθημερινό και ανυποχώρητο αγώνα σε κάθε χώρο για τη δημόσια υγεία, βασική πλευρά του αγώνα για επιβίωση του λαού, εξίσου σημαντική με τον αγώνα για ψωμί, δουλειά, μόρφωση, περιβάλλον. Και συνάμα αγώνα για ειρήνη και απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που φέρνουν πιο κοντά τον μεγαλύτερο εφιάλτη, τον πόλεμο. Οι αλληλένδετοι αυτοί στόχοι και ο αγώνας για την επίτευξή τους είναι η καρδιά ενός μεγάλου, κοινωνικού και πολιτικού, μετώπου ανατροπής, που μπορούμε και επείγει να συγκροτήσουμε. Ενός μετώπου που θα ενώνει μέσα από τους αγώνες τις σημερινές κουκίδες. Που θα συγκεντρώσει όλες τις μαχόμενες δυνάμεις για να σωθεί ο λαός από τον εφιάλτη των μνημονίων και της φτώχειας. Που θα προωθήσει το μεταβατικό πρόγραμμα για τη μόνη ρεαλιστική λύση, την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Ελπίδα μας, στη δύσκολη αυτή συγκυρία, οι διεργασίες που κλιμακώνονται σε όλους τους χώρους για την ανασυγκρότηση της αριστεράς και του κινήματος, και την επαναφορά στο προσκήνιο των ταξικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων. Ως Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου θα συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)