Να νικήσουν οι αγωνιζόμενες ανατρεπτικές τάσεις της νεολαίας

786108

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές στις 17 Μάη διεξάγονται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για την κατάσταση στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και τη σπουδάζουσα νεολαία. Οι αντιδραστικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις προχωρούν στην εφαρμογή τους υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η πολιτική όξυνσης των ταξικών φραγμών, υποχρηματοδότησης κι οργανικής σύνδεσης των ιδρυμάτων με την αγορά, επιχειρείται να δεθεί με ένα αντιδραστικό κεκτημένο φίμωσης και καταστολής κάθε αγωνιστικής φωνής μέσα στις σχολές.  Προυπόθεση ανατροπής της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί αποτελεί η ανασυγκρότηση των μαζικών φορέων των φοιτητών και των συλλογικών τους διαδικασιών, σε αγωνιστική δημοκρατική βάση. Προυπόθεση επίσης αποτελεί η ύπαρξη και ισχυροποίηση της ΕΑΑΚ, του πιο πετυχημένου πειράματος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που 25 χρόνια κόντρα σε θεούς και δαίμονες κρατά ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης στα πανεπιστήμια.

Θα ήταν λάθος να μην δούμε τις δυσκολίες. Η υποχώρηση του λαικού και του φοιτητικού κινήματος γέννησε απογοήτευση αλλά και εκφυλιστικά φαινόμενα. Η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί παρά να έρθει μέσα από την ενίσχυση της ενότητας μέσα από την πολυμορφία, χαρακτηριστικό που αποτέλεσε τη δύναμη της ΕΑΑΚ όλα αυτά τα χρόνια, την ακόμα πιο πλατιά συσπείρωση των μαχόμενων δυνάμεων και με το σύνολο των ρευμάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς στο εσωτερικό της αλλά και ανεξάρτητα από αυτά. Αντίθετα, οποιαδήποτε λογική διάσπασης, «κομματικής παράταξης» ή διαγραφών οδηγεί στην αποδυνάμωση και τον εκφυλισμό όχι απλά της ΕΑΑΚ αλλά συνολικά του φοιτητικού κινήματος.

Ως ΕΠΠΔ καλούμε κάθε αγωνιστή κι αγωνίστρια της ΕΑΑΚ, κάθε πολιτική συλλογικότητα να αναλογιστεί την κρισιμότητα των στιγμών. Οι αγωνιστικές ριζοσπαστικές δυνάμεις, οι αντικαπιταλιστικές δυνάμεις που έχουν διαφοροποιηθεί πλήρως από τις πολιτικές των μνημονίων, της Ε.Ε., του χρέους, που θέτουν άμεσα το στόχο για την ανάπτυξη ενός πλατιού πολιτικού κινήματος ανατροπής, δε μπορούν να λειτουργούν σαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Σαν μια γροθιά απέναντι στο μαύρο μέτωπο, ενισχυμένη η ανατρεπτική αριστερά, για να ξαναφουντώσει το φοιτητικό κίνημα κι οι επαναστατικές ιδέες στις σχολές.

 

ΕΠΠΔ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΩΡΑ…

800px-quarto_stato

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ! Αυτή η λέξη θα έπρεπε να ακούγεται σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε στέκι συνταξιούχων, έξω από κάθε ΟΑΕΔ, στις σχολές και τις γειτονιές! Συναγερμός γιατί με το 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ η ελληνική κοινωνία εξαθλιώνεται περαιτέρω. Συναγερμός γιατί ο κόσμος και ειδικά η γειτονιά μας έχουν πάρει φωτιά και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμού κάνουν τον εφιάλτη ενός παγκοσμίου πολέμου πιο ορατό από ποτέ! Συναγερμός γιατί πρέπει τώρα χιλιάδες και χιλιάδες να πλημμυρίσουν τους δρόμους για να αντιστραφεί αυτή η εφιαλτική κατάσταση! Συναγερμός γιατί η αριστερά, το λαϊκό και εργατικό κίνημα ή θα απαντήσουν με μαζικούς όρους και με μέτωπο ανατροπής ή θα περιοριστούν σε διαπιστώσεις και «δικαιώσεις», καλές για τις γραφειοκρατίες, άχρηστες όμως για το λαό που υποφέρει! ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ, όμως δεν ακούγεται στο βαθμό και με τη δύναμη που απαιτούν οι συνθήκες .

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Αν υπήρχε μια χώρα όπου με τον καλύτερο τρόπο αποτυπώνονταν διαχρονικά οι κοινωνικές και πολιτικές τάσεις που γεννούσε ο καπιταλισμός αυτή σίγουρα ήταν και είναι η Γαλλία. Την τελευταία περίοδο στη Γαλλία επιδιώκεται η υπέρβαση της κρίσης με τη βίαιη αλλαγή εργασιακών σχέσεων και καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις ξέσπασαν, τα προάστια των μεταναστών βράζουν, τα δημοκρατικά δικαιώματα συνθλίβονται, η αστυνομική καταστολή εντείνεται. Την ίδια στιγμή στην πολιτική σκηνή το ανερχόμενο ακροδεξιό σκληρό ρεύμα της Λεπέν ισχυροποιείται, ακραίοι «νεοφιλελεύθεροι» με δεξιό ή «σοσιαλιστικό» μανδύα εμφανίζονται ως προστάτες της αστικής δημοκρατίας και στην αριστερά κυριαρχεί πολυδιάσπαση κι αμηχανία. Θα μπορούσε να είναι και η μεγάλη εικόνα του κόσμου που ζούμε!

Βρισκόμαστε στη δίνη της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης. Η θυελλώδης ανάπτυξη της επιστήμης και η μαζική είσοδος στην παραγωγή του ηλεκτρονικού υπολογιστή, η ανάπτυξη  της βιοτεχνολογίας, των οπτικών ινών και άλλων επιστημονικών επιτευγμάτων επιχειρήθηκε να χωνευτούν στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Επιδιώχτηκε επίσης η έκρηξη των παραγωγικών δυνάμεων να χωνευτεί με επέκταση και ποιοτική εμβάθυνση των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων (βλέπε μετεξέλιξη ΕΟΚ σε ΕΕ), με την παραπέρα διεθνοποίηση του παραγωγικού κεφαλαίου, με τη μετανάστευση φτηνού εργατικού δυναμικού από τις υποανάπτυκτες στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες.Αυτή η προσπάθεια αφομοίωσης της επαναστατικοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και η εξισορρόπηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους μεδιάφορα πολιτικά μίγματα -με κυρίαρχο από το τέλος της δεκαετίας του 1980 αυτό που ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός- αποτυγχάνει.

Εκδήλωση της εξάντλησης των ιστορικών του ορίων είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων επιχειρεί να βγει από την κρίση του με την πολιτική που οδηγήθηκε σ’ αυτή. Δηλαδή με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Νεοφιλελευθερισμού ακόμα βαθύτερου και αντιδραστικότερου. Στην ουσία ο καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του, δεν μπορεί να εσωτερικεύσει, χωρίς σοβαρές διαταραχές, τις παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος επαναστατικοποιεί και γι αυτό και τις ακρωτηριάζει. Ακρωτηριάζει κυριολεκτικά ό,τι …περισσεύει: δικαιώματα, ανάγκες, σύγχρονες ιστορικά διαμορφούμενες δυνατότητες.Ακρωτηριάζει και “καταστρέφει” πάνω απ όλα την κύρια παραγωγική δύναμη, που αποτελεί την πηγή των κερδών του: τον εργαζόμενο άνθρωπο. Με μια πρωτοφανή βιολογική και ηθική εξόντωση της εργατικής δύναμης, με τη μαζική δομική ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την πολιτιστική υποδούλωση. Αυτός φαίνεται να είναι μονόδρομος επιβίωσης για τον καπιταλισμό και όχι μια από κάποιες επιλογές.

H εγκατάλειψη από την αστική τάξη των παραδοσιακών αστικοδημοκρατικών πολιτικών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και η σημερινή επιθετικότητα του καπιταλισμού είναι έκφραση της αδυναμίας του να εντάξει με ομαλούς αστικοδημοκρατικούς όρους τη σύγχρονη εργατική τάξη στο εσωτερικό του. Έκφραση αυτής της αντίφασης, των ορίων και της αδυναμίας τους, πολιτική έκφραση της εσωτερικής αναρχίας του καπιταλισμού είναι ο Τραμπ, ο Φάρατζ, η Λεπέν και γενικότερα το ανερχόμενο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα του ακροδεξιού νέο-εθνικισμού που εμπεριέχει εντός του το νεοφασισμό. Επιχειρείται να ενσωματωθούν πολιτικά οι πρωτογενείς αντιδράσεις της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων στην κοινωνική καταστροφή.Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τους λαούς, τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους που δεν μπορεί φυσικά να απαντηθεί από το δήθεν «δημοκρατικό» τμήμα των ακραίων νεοφιλελεύθερων είτε εμφανίζονται ως Χίλαρυ, Μακρόν ή Τσίπρας.
Continue reading “ΕΠΠΔ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΩΡΑ…”